Merhabalar Sizlere güneşin nihayet ziyaret ettiği rusyadan selamlarımı gönderiyorum.
” insan” adlı yazarımız ile evde oturuyorduk, aklımıza siz değerli okuyucularımız için burada baharın gelmesi sebebiyle okunacak birşeyler yazma fikri geldi. Fakat bunun için dışarı çıkıp yazmak gerektiğini düşündük.
Bu küçük rusların şehrinde bir o kadar büyük ve güzel bir parktayız, tabi tek dostumuz bira ve sigara ile birlikte.
Atmosferi anlatayım size;
Büyük bir parkta olduğumuzu söylemiştim zaten, oldukça kalabalık, bebeklerini arabada gezdiren anneler, parkta amaçsızca oyun oynayan rus çocukları, birbirinden güzel rus kızları, etrafı temizleyen temizlik görevlileri ve mikrofondan çalan ingilizce şarkılar…
Şu an “Dont Worry Be Happy” şarkısı çalıyor. Ağır ağır yudumluyoruz biralarımızı.. şanslıydıkki akşam vakitleriydi bu yüzden bir zamanlar insan oğlunun tanrı diye taptığı güneşin batışını izleyebiliceğiz. Nedenini bende bilmiyorum ama güneşin batışı, benim için doğuşundan daha çekici geliyor. güneş Batıp karanlık olduğunda mutlu oluyorum. Fakat doğuşu bende gerçekten kötü bir etki yaratıyor. Karanlığı seviyorum ve sonsuza dek sürmesini arzu ediyorum.

Son anlarını yaşayan kızıl güneşe karşı birer sigara yaktık, çevremizde bulunan insanların ilgi odağıydık. Gelen bize bakıyor, giden bize bakıyor, sanki daha önce parkta oturmuş birşeyler yazan iki insan görmemiş gibiydiler, ama bu ilgi hoşumuzada gidiyordu açıkçası.. Yaşları 10-12 olan bi çocuk yaklaştı ve;
- Ateşiniz var mı ?
diye sordu.. Bu yaşta, nasıl olurda sigara kullanabilir? inanmak mümkün değil.
Gerçekten çok üzüldüm… Tabi her zaman söylerim sigara kullanıp kullanmamak tarz meselesi, ama tarzı – kişiliği oturmamış bu ufaklığın yapması anlamsız.
Bizim ona ateş verip vermememiz çok mühim değil, verdik te zaten. Ama vermeseydikte illaki bulucaktı birinden, ne bileyim çok tuhaf artık dünya.

Çocukluğumu hatırladım bir an, zaman ne çabuk geçiyor yahu ? Herşey sanki dün olmuş gibi istanbuldaki anılarım arkadaşlarım ve ben, babamın bana ilk aldığı bisikleti hatırlıyorum. Dünyalar benimdi o zamanlar. Misket oynamaktan yara olmuş ellerimi hatırlıyorum.
Ama şimdi çocukluğumun geçtiği şehirden kilometrelerce uzaktayım. Tabiki herşey yolunda – mutluyum ama insana garip geliyor işte.
Bazen giymekten nefret edilen okul önlüğünü bile özlüyor insan..
Bazen, acaba gitsem oraya, tekrar herşey yerinde duruyormudur diye düşünüyorum.
Geçmişimden hiç pişman değilim, yalnız sadece keşke yapsaydım dediğim şeyler var.
Ama sana bir sır vereyim mi?
Bence, her insan hayatının her dakikasını en güzel şekilde geçirmeye çalışmalı.
Yıllar geçip insanları tanımaya başladıkça, hayvanları daha çok sever oldum..

Huzuru arıyorsan eğer, bence insanları azaltmalısın hayatından.
Artık sessizlik dışında hiçbirşey mutluluk getirmiyor bana. Yanlış anlamayın tabiki dostunuz olacak ama, bir elin parmaklarını geçmemeli bence… Geçemezde zaten.

İnsanların postuna değilde, yüreklerine bakmak gerek.
İşte biz insanların beceremediği şey bu.
Postu güzel olmayan birinin yüreğine bakamıyoruz.
Hayat akıp geçtikçe birşeylerin değerini daha iyi anlıyor insan
Ama işte o zaman çok geç oluyor.

Ve güneş yok artık!  Biraların etkisi yavaş yavaş artıyor. Şu halimi harbiden çok seviyorum. Kafa hafif kırık, Senden güzeli yoktur bu dünyada.
O zaman
“Pink floyd – Wish you were here” size ve bana gelsin..

How I wish, how I wish you were here.
burda olmanı ne çok isterdim

We’re just two lost souls swimming in a fish bowl, year after year,
biz sadece balık kabında yüzen iki kayıp ruhuz, yıllar boyunca

Running over the same old ground
hep aynı yüzeyde koşan

What have you found? The same old fears.
ne buldun? aynı eski korkuları mı?

Wish you were here
keşke burda olsaydın

Gerçekten yıllar geçtikte bulduğumuz tek şey, aynı olan korkularımız, başka hiç bir şey değil..
Bu adamların yapmış oldukları müzik gerçekten saygı duyulacak cinsten, müziksiz bir hayat bayat bir hayat olurdu benim için.

Gece yarısı oldu.. Bizim gibi birkaç sarhoş dışında kimsecikler kalmadı parkta..
Bizimde sizinle olan bu sohbete nokta koymamız gerekiyo artık..
- e Taktir edersiniz ki bizimde özel bir hayatımız var..
Ama üzülmeyin daha çok beraber olacağız. Hayatta kaldığımız sürece.. Fakat ben ölmem merak etmeyin.
En büyük hayallerimden biri olan, okyanusa karşı tekillayı içmediğim sürece kendime ölmeyi yasakladım.

Herneyse artık beyazlardan arınıp baharı görmüş rusyadan hepinize selamlarımı yolluyorum.
Kendinize mutlaka iyi bakın..

Unutmayın; Ölümüne kadar hayattayız…
-                                                                                                                                                                                     Perşembe, 11 Nisan 2012